
اختصاصی سینمای شیشه ای: مسعود فراستی عصر دیروز در نشست نقد و بررسی فیلمهای "فتنه" و "پرسپولیس" در دانشگاه تهران گفت:ما در عرصه اجتماعی و سیاسی واقعاً فعال عمل کردهایم و اما در عرصه سینما واقعاً هیچ چیز برای گفتن نداشتهایم.
به گزارش سينماي شيشه اي،نشست نقد و بررسی فیلمهای "فتنه" و "پرسپولیس" با حضور دکتر نادرطالبزاده و دکتر مسعود فراستی در دانشگاه تهران برگزار شد.این نشست که عصر روز سه شنبه و در تالار فردوسی دانشکده ادبیات دانشگاه تهران برگزار شد با استقبال گسترده دانشجویان مواجه شد.
*فتنه؛ سیاه مشقی از سر استیصال
در بخش نخست این نشست پس از اکران فیلم ضد اسلامی "فتنه" دکتر نادرطالب زاده درباره خبرساز شدن این فیلم گفت: آنچه باعث مورد توجه قرار گرفتن فیلم شد، نه تکنیک و یا ویژگی مفهومی خاص آن که شانتاژ تبلیغاتی گسترده ای بود که از ماهها قبل درباره ساخت آن صورت گرفت، که فیلمی با این مضمون در حال ساخت است.
طالبزاده با اشاره به روند رو به رشد گرایش به اسلام در اروپا گفت: این فیلم واکنشی طبیعی و از سر استیصال به این روند است، امروز غرب با خلاء معنویت مواجه است و آنچه در این اثر مشهود است نگرانی از همین پایان معنویت در غرب است.
مسعود فراستی نیز در ادامه این نشست درباره ساختار تکنیکی فیلم فتنه گفت: این فیلم در نگاه نخست فاقد ساختار یک فیلم است و بیشتر به یک سیاه مشق دانشجویی میماند. فراستی با اشاره به غیر سینمایی بودن و برجسته بودن وجه سیاسی کارگردان اثر افزود: ذات امپریالیسم جنگ است و برای جنگ، امروز در غرب به خوب تمی رسیده اند؛ تم تروریست. وی افزود: اما امروز می بینیم که در همین مسیر هم اینها به یک منگلیسم در ساخت فیلمهایشان رسیدهاند و به نظرم میرسد که مخاطبان اصلی این فیلم نیز خارج این منگلیسم نباشند.
*پرسپولیس؛ حکایت یک شکست خورده
در ادامه این نشست فیلم پرسپولیس ساخته مرجان ساتراپی به نمایش درآمد. دکتر نادرطالب زاده در ابتدای جلسه نقد و بررسی این فیلم گفت: آنچه به نام پازل ایرانی از آن یاد میشود و اینکه ایران در این 27-8 سال چگونه به اینجا رسیده است همیشه برای غرب حائز اهمیت بوده است و حال که روایتگر این پازل یک ایرانیست بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. طالب زاده با اشاره به اینکه در این گونه آثار نخستین اثر "سفر به کشورم" ساخته کریستین امانپور بوده است گفت: پرسپولیس به گونهای بحران هویتی یک زن ایرانی را مطرح میکند اما این فیلم قطعاً یک فیلم سیاسی است و امروز در این بازار گرم کوبیدن ایران به این صورت درآمده است و مورد استقبال هم قرار گرفته است.
طالب زاده با اشاره به حضور گسترده پرسپولیس در جشنواره های جهانی گفت: این فیلم و ساخته شدنش به گونهای مرزجدیدی را در جشنواره های غربی بوجود آورد، به این صورت که انگار اعلام کردند از این به بعد فیلمهایی مورد توجه هستند که اینگونه بیمحابا و مستقیم به مبارزه با بعضی چیزها مانند حجاب و... بپردازند. با بها دادن به این فیلم بود که این مرز جدید را تعریف کردند.
وی با اشاره به عدم اهدای جوایز اصلی به فیلمسازان ایرانی در بازه زمانی پس از ساخت پرسپولیس گفت: با این شرایطی که بوجود آوردند، از آنجا که فیلمسازان ما هنرمندند نه شرور، امروز می بینیم که حداکثر ممکن است که جایزه بازیگری را به یک فیلم ایرانی بدهند. و این موید همین خط کشی جدید است.
دکتر مسعود فراستی هم فیلم پرسپولیس را کاملاً در سطح دانست و گفت: فیلم به نظر من هیچ سوال عمیقی را مطرح نمیکند و بیشتر انتقادات یک شکست خورده از گوشه ای از مشاهداتش است و از همین رو به نظر من اگر کل فیلم را بخواهیم در یک نما خلاصه کنیم میشود همان نمایی که مرجان در بازگشتش به ایران، در ماشین مشغول رانندگیست از دوستان خود می پرسد میخواهید روسریام را بردام و با تایید آنها روسریاش را بر میدارد شروع میکند به فریاد کشیدن.
فراستی گفت: به نظر من این فیلم بیشتر از روی شکمسیری ساخته شده است نه از سر دردمندی.
درادامه فراستی در پاسخ به سوال یکی از حاضران که معتقد به عدم شکست خوردگی ساتراپی با استناد به حضور او در جمع داوران کن گفت: به نظر من این حضورها اصلاً ملاک خوبی برای شکست نخوردن نیست. درست است که در جشنوارههای خارجی آدمهای موفق خودی را به جمع داوران میبرند اما با اطمینان میگویم که آدمهایی را که ازما به جمع خود دعوت میکنند از شکست خوردگان ما هستند.
فراستی همچنین در پاسخ به چرایی قرار گرفتن ما در موضع انفعال پس از گذشت این سالها گفت: ما متاسفانه هنوز سینما نداریم؛ در این میان کسانی دست و پا میزنند و هر از گاهی فیلم خوب در ایران ساخته میشود اما هنوز ما سینما نداریم. فراستی افزود: ما مرد حرف جدی زدن در سینما نیستیم. امروز تنها جریان سینمای ما سینمای جشنواره ایست که به نظر من جریانی کاملاً پرت است.
طالب زاده نیز در پاسخ به سوال چرایی قرار گرفتن ایران در موضع انفعال گفت: به نظر من این فیلمها که امروز میبینیم نشانهاند؛ نشانههایی از استیصال غرب نسبت به ایران. ما در این سالها به گونهای عمل کردهایم که امروز شاهد این سروصداها هستیم که بیشتر واکنش هستند تا کنش. اینها را آنقدر عقب راندهایم که امروز به یک دیوار رسیدهاند و دیگر نمیتوانند عقب بروند و اینگونه سروصدا راه میاندازند.
فراستی نیز در ادامه صحبتهای طالبزاده گفت: ما در عرصه اجتماعی و سیاسی واقعاً فعال عمل کردهایم و اما در عرصه سینما واقعاً هیچ چیز برای گفتن نداشتهایم.
سلسله نشستهای تحلیل فیلمهای سینمای جهان تحت عنوان "تماشاگه راز" توسط کانون کوثر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری دانشگاه تهران برگزار میشود.
نوشته شده توسط محمد صابری در چهارشنبه 25 اردیبهشت1387 ساعت 12:41 موضوع | لینک ثابت
آخرین نوشته ها
یک آلبوم؛ یک خاطره؛ یک یادبود...همین!
رستگاری در «مه»
تجربه عبور از دست انداز یک فیلمنامه
لکه قیر بر چهره «تیغ زن»
رضا کيانيان: سهراب انقلابي تر از شریعتی بود
كارشكني "مالكان سينما" سبب ناكامي يك "بازگشت"...!!
صدای آمریکا عامل انصراف موریکونه از همکاری با پروژه «فرزندصبح»!!
سینمای گیشه؛ متهم اما بیمدافع
«قرنطينه»ای برای مخاطب
درباره وبلاگ

فیلم ها تصویری مجازیند از آرزوهای حقیقی ما...
اندیشیدنی در مجاز و خیال، برای بهتر زیستن در واقعیت...
رویاهایی که می آیند و می روند، وبعضاَ می مانند، اگر حقیقتی را نماینده باشند، اگر "سینما" باشند...
فهرست اصلی
راهنما
حتماً بخوانید...!
عراق، جنسیت و رسانه...
محمدرضا گلزار و محدودیت در بازیگری!
یادنامه "رسول ملاقلی پور"
نگاهی تازه به فیلم "سنتوری"
مصاحبه خواندنی با مهرجویی درباره"سنتوری"
دوستان
شهر شیشه ای(م.صابری)
کاغذ بی خط (سمیرا سجادی)
سینما و من(سحر)
استاد حاتمی کیا (اقلیما)
پرشين استار(عليرضا)
فرهنگ و هنر ایرانی (احسان)
چیزی شبیه روزنامه (حبیب)
دلنوشته ها(اميد نجوان)
سینمای نو (سعیدحسینی)
درخت گلابی(امیر جلالی)
صدا...دوربین...حرکت!
سینما و ماوراء(سعیدخاتمی)
سینمای ایران و جهان(علیرضا نوری پرتو)
دونده(بهمن عبداللهی)
سینما در منطقه ممنوعه!
خاک صحنه(م.ج.صدیق)
سینمای ما
30 نمای ایران
راه فیروزه
(برنامه سينماهاي تهران)
نوشته های پیشین
87/05/01 - 87/05/31
87/04/01 - 87/04/31
87/03/01 - 87/03/31
87/02/01 - 87/02/31
87/01/01 - 87/01/31
86/12/01 - 86/12/29
86/11/01 - 86/11/30
طراح قالب
POWERED BY